คำอธิบาย
ภาษาสันสกฤตเป็นภาษาโบราณและคลาสสิกของอินเดียซึ่งในหนังสือเล่มแรกที่เคยของโลกฤคเวทรวบรวม พระเวทเป็นวันโดยนักวิชาการที่แตกต่างกันจาก 6500 ปีก่อนคริสตกาล 1500 ก่อนคริสต์กาล ภาษาสันสกฤตจะต้องมีการพัฒนาความสามารถในการแสดงออกของตนก่อนที่จะ มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์ว่าภาษาที่ใช้ในคัมภีร์พระเวทเป็นที่แพร่หลายในรูปแบบของภาษาที่แตกต่างกัน มันเป็นที่มีขอบเขตที่แตกต่างกันจากภาษาสันสกฤตปัจจุบัน มันจะเรียกว่าเป็นเวทภาษาสันสกฤต พระเวทแต่ละคนมีหนังสือของไวยากรณ์ที่รู้จักในฐานะ Pratishakhya Pratishakhyas อธิบายรูปแบบของคำและไวยากรณ์จุดอื่น ๆ ต่อมาหลายโรงเรียนเพื่อการพัฒนาของไวยากรณ์ ในช่วงเวลานี้วรรณกรรมกว้างใหญ่ -Vedas, ณะ-Granthas, Aranyakas, Upanishads และ Vedangas ได้มาเพื่อการดำรงอยู่ซึ่งอาจจะเรียกว่าเป็นเวทวรรณกรรมถูกเขียนในภาษาสันสกฤตเวท
ปานินี่ (500 BC) เป็นสถานที่ที่ดีในการพัฒนาของภาษาสันสกฤต เขา concising ประมาณสิบโรงเรียนมัธยมแพร่หลายในช่วงเวลาที่เขาเขียนหนังสือต้นแบบของไวยากรณ์ชื่อ Ashtadhyayi ซึ่งทำหน้าที่เป็นสัญญาณเป็นระยะเวลาต่อมา วรรณกรรมภาษาสันสกฤตและพูดภาษาสันสกฤตทั้งตามระบบ Panini ของภาษา วันนี้ความถูกต้องของภาษาสันสกฤตมีการทดสอบตามมาตรฐานของ Ashtadhyayee ปานินิ
ภาษาสันสกฤตมีการกล่าวถึงอยู่ในอินโด - อารยันครอบครัวหรืออินโดดั้งเดิมของภาษาซึ่งรวมถึงภาษากรีกภาษาละตินและภาษาอื่น ๆ ที่เหมือนกัน วิลเลียมโจนส์ที่มีอยู่แล้วคุ้นเคยกับภาษากรีกและละตินเมื่อมาติดต่อกับภาษาสันสกฤตตั้งข้อสังเกตว่าภาษาสันสกฤตเป็นที่สมบูรณ์แบบมากกว่ากรีกมากมายมากกว่าละตินและการกลั่นมากขึ้นกว่าทั้ง เขากล่าวว่า - "ภาษาสันสกฤตเป็นภาษาที่ยอดเยี่ยม" เป็นที่น่าสังเกตว่าแม้โบราณและคลาสสิกแซนยังคงใช้เป็นสื่อกลางในการแสดงออกโดยนักวิชาการทั่วประเทศอินเดียและบางแห่งในส่วนอื่น ๆ ของโลกเช่น อเมริกาและเยอรมนี ภาษาสันสกฤตจะรวมอยู่ในรายชื่อของภาษาอินเดียที่ทันสมัยในช่วงเวลาที่แปดของรัฐธรรมนูญของอินเดีย
มีอะไรใหม่ในเวอร์ชันล่าสุด 3.9
updated on 20 feb 2022